ഹൃദയത്തിന് ഉള്ളില് നിന്നുയരും,
വികാരമാണ് എന് കവിത...അര്ത്ഥവും വൃത്തവുമറിയാതെ ,
ജനനം പൂണ്ടതാണ് എന് കവിത...
പ്രാസമെന്തെന്നോ,
ഉപമയെന്തെന്നോഅറിയില്ല
എങ്കിലും ...
സുഖവും ധുക്കവും ആവോളം
രുചിച്ചുവളര്ന്നതാണ് എന് കവിത...
പരസ്പ്പരം കൂടിച്ചേരാത്തോരായിരംവാക്കിനാല് .....
കോര്ത്തെടുത്തു ജന്മം നല്കിയപ്പോള്
ആരോ മൊഴിഞ്ഞു ...
എന്റെ കവിത വിരൂപിയാണെന്ന് ,
പക്ഷെ എനിക്കറിയാം
എന്റെ കവിത മനോഹരിയാണെന്നു ...
ഞാന് ശ്വാസവും ,
ചൂടും ,ചുടു കണ്ണുനീരും
ഊട്ടിവൃണമുണങ്ങാത്ത കൈകളാല്
തൂലിക ചലിപ്പിച്ചു
വേദനയാല് കോര്ത്തുജനനം
നല്കിയോരെന് കവിത ...
മുറിവേറ്റോരെന് ഹൃദയം വിരൂപമായിരുന്നു ....
പാവമെന് കവിതയും വിരൂപിയായി .!
കൈ വെള്ളയിലെ വൃണങ്ങള് കരിയുമ്പോള്,
മുറിവേറ്റ ഹൃദയത്തിന് വേദന ശമിക്കുംപോള് ,
എനിക്കറിയാം
എന്റെ കവിതയും മനോഹരിയാകുമെന്നു...
*****************************
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ